Czym
jest "Platforma Proletariacka"?
Celem
Platformy Proletariackiej – jest szerzyć, dyskutować i rozwijać
zasadnicze stanowiska rewolucyjnego marksizmu, który na początku XIX
wieku, najpierw przez rozłamy (z mienszewikami), a następnie – w okresie
1903-1917 – poprzez ewolucję polityczną, ukonstytuował się jako
bolszewizm.
Partia
bolszewicka, na czele której stali Lenin i Trocki, odniosła kolosalne
historyczne zwycięstwo, kiedy w październiku 1917 roku obaliła w carskiej
Rosji system kapitalistyczny, ustanawiając na jego miejscu pierwsze na świecie
państwo dyktatury proletariatu. Ten sukces był wynikiem zasad na jakich się
opierała: centralizm demokratyczny, internacjonalizm i nieugięta walka przeciw
przedstawicielom rewizji marksizmu.
Platforma
Proletariacka
chce dołożyć wszelkich starań, aby przedstawicielom młodego
pokolenia, którzy zdecydowali związać swoje życie z rewolucyjnym ruchem
robotniczym, przekazać program i zadania wypracowane przez pierwsze cztery
kongresy III Międzynarodówki Komunistycznej oraz najlepsze tradycje partii
autentycznie komunistycznych jak: niemieckiej - reprezentowanej przez Karola
Liebknechta, polskiej - reprezentowanej przez Różę Luksemburg, oraz
rosyjskiej partii bolszewickiej - reprezentowanej przez Lenina i Trockiego. Platforma
Proletariacka odwołuje
się także do spuścizny przywódcy amerykańskiego komunizmu, działacza
Komunistycznej Partii Ameryki do 1928 r. i założyciela
trockistowskiej Socialist Workers Party - Jamesa P. Cannona.
Platforma
Proletariacka walczy o polski trockizm, o budowę autentycznie rewolucyjnej partii będącej częścią przyszłej, Czwartej Międzynarodówki,
organizacji założonej w 1938 roku przez Lwa Trockiego, ostatniej –
przed degeneracją marksizmu przez nacjonalistyczny stalinizm – międzynarodowej
proletariackiej organizacji. Czwarta Międzynarodówka po II wojnie światowej
uległa programowej dezintegracji przez nurt polityczny zwany pablizmem. Przekuć Czwartą Międzynarodówkę!
Platforma
Proletariacka podziela, wyrażone w Porozumieniu Ruchu Młodej Lewicy
(1990), przekonanie:
„Mówiąc
wprost, istnieje potrzeba zbudowania autentycznej trockistowskiej, awangardowej
partii w Polsce, części przekutej Czwartej Międzynarodówki. Lecz odrzucamy
ideę «trockistowskiej rodziny»; prawdziwy trockizm nie ma nic wspólnego
z takimi prosolidarnościowymi dostarczycielami antysowietyzmu jak
zwolennicy Nahuela Moreno i Zjednoczonego Sekretariatu Ernesta Mandela, który
w 1983 r. pozdrowił kierownictwo «Solidarności» jako «najlepszych
socjalistów na świecie», RML [Ruch Młodej Lewicy], grupa znana jako
czcząca pamięć komunistycznych przywódców Lenina, Luksemburg i Liebknechta,
doszła do przekonania, że trockizm reprezentował kontynuację rewolucyjnych
tradycji «trzech L»”.
W
odniesieniu do oceny charakteru "Solidarności" po zwycięstwie
kapitalistycznej kontrrewolucji, tj. przed jej przekształceniem się w końcu lat
90-tych w reakcyjny związek zawodowy, Platforma Proletariacka jest
dzisiaj bezpośrednią i jedyną kontynuatorką pozycji wypracowanych przez
wczesną SGP (1990-2001, grupy wyłonionej z Ruchu Młodej Lewicy).
odnotowując że "Solidarność" –
będąc w 1997 roku po raz ostatni częścią reżimów kapitalistycznych –
nie tylko wspierała ale planowała i realizowała cele państwa
kapitalistycznego, topiąc szerokie protesty robotnicze w jadowitym
nacjonalizmie i antykomunizmie, tak jak określił tę rolę "żółtego
ruchu" James P. Cannon:
„Historia
nie odnotowała jeszcze walki robotników pod sztandarem company union; jednakże
było kilka przypadków kiedy służyły one jako punkt zapoczątkowujący
ruchy buntujące się przeciw company union, niszczone przez nie, tworząc
niezależne związki robotników”.
Obnażanie
tej roli stanowiło istotny element pracy
politycznej wczesnej SGP mocno udokumentowanej w piśmie Platforma
Spartakusowców (do roku 2001), pogląd który MLK odrzuciła w roku 2005 na rzecz określenia
(wstecz) "Solidarności" jako związku zawodowego i klerykalnej organizacji.
